Author: girikannat

My Father, My King (Abridged Edition)

by girikannat

The life and legacy of D. Unnikrishnan

Girija Vallabha Raja Kumar (Giri)

Malayalam translation and adaptation by Kannan Bose CB

A cover image of cherished memories

Dedication

To my father, who taught me love, discipline, service to society, and the strength of commitment through the great school of life.

The life he lived will not remain only in one family’s memory; it will continue to shine in the hearts of a community and in the dreams of a generation.

Introduction

Some people become pillars of a family. Some become pillars of a community. Very rarely, a few transcend both and leave their mark on an entire generation.

My father, D. Unnikrishnan, was one such man. His life cannot be defined in a single word.

He was an athlete, coach, referee, government official, public servant, social reformer, and spiritual seeker. Yet none of these titles fully captures who he was.

He was a rare man who devoted his life to a dream, fought for decades for a cause, and served society without expecting anything in return.

Though he left us on July 25, 2024, the values he lived by continue to echo in the lives of many people today.

These memoirs are not a biography, but a collection of memories I carry in my heart. They are not only about my father, but also about the time and world he belonged to.

Chapter 1

Childhood and the calling of sports

An old photograph of my father, standing in the middle of the top row, with his parents and nine siblings.

D. Unnikrishnan was born on September 13, 1932, at Cannaught House in Attingal, to Advocate Damodaran and Ratnavalli. At the time, no one could have imagined that he would one day help shape the sporting culture of an entire town and touch the lives of hundreds.

From a very young age, he showed an extraordinary passion for sports. St. Xavier’s College in Tirunelveli and later S. N. College in Kollam became the institutions that shaped and advanced his sporting journey.

He discovered his future in track and field. He was equally drawn to football, hockey, athletics, and volleyball, and believed that exercise and competitive sports were among the best ways to build a healthy person, both physically and mentally.

It was there that the ideas guiding the rest of his life began to take root. He believed sports were a school that trained not only the body, but also the mind, character, and sense of social responsibility.

My father with his athletics team in the 1950s.

Chapter 2

A movement that began at twenty

A photograph recalling the early days of my father’s sporting career.

September 13, 1952, was my father’s 20th birthday, an age when most young people only think about their own future. But on his 20th birthday, my father started a sports organization, the ‘Attingal Amateur Athletic Association’.

That day, he started not just a club. It was also a community’s sporting culture. He firmly believed that sports could pave the way for the social progress of a village or town.

Many sporting activities that seem natural today were very rare at that time. There were no stadiums, no infrastructure, no sponsors. There was only one man and his determination. That was what later changed the sporting history of Attingal.

It was through the efforts of him and his colleagues that Attingal was introduced to and nurtured many sports, including Kho-Kho, Circle Kabaddi, Korfball, Handball, Volleyball, Swimming, Wrestling, and Arm Wrestling.

My father plays table tennis at the age of 81. 

Chapter 3

Sreepaadam Stadium – a lifelong dream 

A picture taken with my father during a sporting event at the Sreepaadam Stadium.

Some buildings are made of concrete; others are built from love and sacrifice. Sreepaadam Stadium belongs to the latter.

My father’s greatest dream was to see a proper stadium in Attingal—a place where children and young people could grow in health, confidence, and discipline.

The real challenges began after the land was acquired. It took years of steady effort to turn the rugged hills and cashew-covered surroundings into a sports arena, and my father was at the heart of that work.

I have seen him rush out during the rains to clear waterlogging, remove stones from the field, and mark the tracks and paths himself with ropes and chalk dust for running, jumping, and throwing.

He cared for that land not as a piece of land but as his own child. The Sreepaadam Stadium was not a construction project for my father. It was the manifestation of his philosophy of life.

At the inauguration of a Korfball coaching camp at Sreepaadam Stadium.

Chapter 4

The Travancore Royal Family and Colonel Thirumeni: A close bond 

The reception to Maharaja Sri Chithira Thirunal  when he came for Ariyattu Vazhachku ceremony in Attingal

Among the important relationships in my father’s life, his bond with the Travancore royal family can never be overlooked. It was far more than a formal acquaintance or social connection; over time, it grew into a personal relationship built on mutual respect and trust.

Colonel G. V. Raja, a visionary leader and great patron of sports, had a deep influence on my father’s life. My father saw him not merely as a member of the royal family, but as an elder brother and mentor whom he loved and respected. Until the end of his life, he addressed him as “Colonel Thirumeni.”

My father shared his dreams for building a sporting culture in Attingal most openly with Colonel Thirumeni. Whether he was planning a new tournament, introducing a new sport, or imagining the larger dream of a stadium, he would discuss his ideas with him and seek his guidance.

I have heard my father’s contemporaries say that whenever Colonel G. V. Raja and my father spoke about sports, their eyes would light up. They were united by the belief that sports could be a powerful force for transforming society.

On one occasion, when members of the Travancore royal family visited Attingal, my father had the opportunity to meet Maharaja Sree Chithira Thirunal in person. He used that moment to speak sincerely about the social value of sports and the need for a proper stadium in Attingal, where young people could receive good training and help bring about a new era in sports.

His sincerity and vision must have moved the royal family. In 1959, about eight and a half acres of land owned by the Valiyakunnu Palace were allotted to the Attingal Amateur Athletic Association. That land later became the present-day Sreepaadam Stadium.

My father regarded this as one of the greatest honors of his life. The land was not a personal gift to him, but a gift to Attingal’s sporting future.

For many years, Sreepaadam Stadium and the Attingal Amateur Athletic Association played a vital role in developing Attingal’s sporting talent, building strong teams, and winning many medals and trophies.

In 1972, during the Kerala Sports Festival held in memory of G.V. Raja 

The news of Colonel G. V. Raja’s tragic death in a plane crash in 1971 left my father profoundly saddened. Family members and friends still remember that he grew a beard for nearly a year as a quiet expression of his grief.

The sports festival held at Sreepaadam Stadium on Colonel Thirumeni’s first death anniversary became another symbol of my father’s deep affection for him. The torch, carried by several athletes from Poonjar Palace to Sreepaadam Stadium, was more than part of a sporting event; it was a disciple’s tribute to his guru. Many who were present later recalled that, as the torch entered the stadium, a sudden small whirlwind rose and swept dust across the ground. To them, it felt like the presence of Colonel Thirumeni’s spirit.

Another beautiful sign of my father’s respect for Colonel Thirumeni is found in my name: Girija Vallabha Raja. Its initials form “G. V. Raja.” As a child, I thought this was a coincidence, but later I understood that it was not. The name was my father’s quiet tribute to the man he loved and respected so deeply.

My father spoke of Sree Chithira Thirunal Maharaja with great reverence. He believed that institutions such as Sreepaadam Stadium and, later, Sri Padmanabhaswamy Charitable Hospital would not have become possible without the royal family’s support.

He would also mention with delight the small coincidence that both he and the Maharaja were born under the star “Chithira.” It may have been only a historical curiosity, but to my father, it symbolized a bond of affection.

My mother, who won second place at the 1980 World Women’s Arm wrestling Championship, being felicitated at the Travancore Palace.

Chapter 5

A coach who touched hundreds of lives

Students at Sree Chitra Coaching School

The success of a teacher or coach is often seen in the achievements of students. But to my father, a coach’s greatest accomplishment was helping students become socially responsible and compassionate human beings. Sree Chitra Coaching School stood as a living example of that belief.

He made it a habit to identify children from economically disadvantaged families and create opportunities for them. As far as he could, he provided food, jerseys, travel, accommodation, and training. For him, sports were not merely a field of competition; they were a path to social transformation. For many, sports opened the door to government jobs, built confidence, and changed lives.

His selfless efforts helped many students secure jobs through sports quotas in departments such as the Railways, Food Corporation of India, Income Tax, Postal Service, Police, and Excise. He brought the same sporting ideals into his own family, offering support and encouragement that helped many relatives, including my mother, Rema Unnikrishnan, grow in the field of sports.

Chapter 6

A life devoted to public service

For him, community service was not an obligation or a path to recognition; it was a way of life.

Even while serving in the State Treasury, and later after retiring as Assistant Director, he continued to dedicate time to the community. His government career was only one part of a much larger life of service.

Members of the Sree Padmanabhaswamy Charitable Society visiting the royal family.

He played a key role in establishing and running the Sree Padmanabhaswamy Charitable Hospital, with the goal of making medical care accessible to all and improving public health.

He also never hesitated to stand up for public rights or involve himself in social causes.

A one-man bicycle rally from Attingal to Thiruvananthapuram calling for a uniform retirement age.

His legal fight against the difference in retirement age between state and central government employees was also significant. At the time, my father undertook a one-man bicycle rally from Attingal to Thiruvananthapuram, demanding a uniform retirement age. The rally received prominent coverage in several newspapers, including The Hindu.

Many of his struggles did not succeed, but he never gave up. For him, standing up for what he believed was right—for himself and for society—mattered more than winning.

Chapter 7

The father I knew in childhood

A photograph of family memories.

The father I knew was very different from the man others saw. On my first day of school, while I cried in fear inside the classroom, he waited anxiously outside instead of going home. He was the one who took me to school and brought me back by the hand. Later, during our morning and evening rides through the stadium in front of our house, he taught me many life lessons. He was also the first to celebrate my successes and comfort me in my failures.

I can still clearly picture my father following me in an autorickshaw when I took part in a cross-country race. During school exams, he would stay awake through the night while I made my last-minute preparations. I did not understand then how much a parent’s quiet presence can strengthen a child’s confidence. I understand it now.

Even during the walks and conversations we shared until high school, my father’s love was never loud; it was always a warm and steady presence.

A family photo from 1982

Chapter 8

A man of discipline

If discipline had a face, it would be my father’s. He rose early, completed his daily chores, bathed and groomed himself, exercised, trained, and cared for the animals and the garden. He cycled to work and, after returning home, trained in different sports at the stadium. Day after day, he followed this routine with precision and rigor. He kept his body and mind healthy and energetic, and avoided alcohol and smoking throughout his life.

To him, health was not merely personal; it was a social responsibility. He believed that only a healthy body and mind could serve society for a long time.

From my father, I learned his keen observation that even a small wrinkle or a speck of lint on football stockings could affect the game. He brought that same athletic precision and attention to detail to everything in life. Honesty, leadership, organization, cleanliness, tidiness, and discipline were values he held dear.

In Bharat Scouts and Guides uniform.

Chapter 9

A man of humor and original thought

My father with his grandson Siddharth.

Many may have seen my father as a serious man, but those who knew him well recognized his lively sense of humor.

He loved movies and watched films starring MGR, Sivaji Ganesan, and later Rajinikanth with great enthusiasm. My memories of going to the movies with my family remain vivid. He also had a distinctive sense of style and enjoyed choosing beautiful colors and designs for his clothes.

There were times when my father’s determination turned into stubbornness. Once, when my sister Uma was running late for her college admission, he insisted that we leave before Rahu Kalam, the inauspicious period he was always careful to avoid. As we looked for a solution, we found him standing on a chair and turning the clock hands backward. In that moment, he had defeated time and left Rahu Kalam behind!

Chapter 10

Love for dogs

If you want to know a person’s true character, watch how they treat the weak. My father loved animals, especially dogs.

Our dogs—Sanjayan, Maya, August, and Balu—were with us for many years. My father treated them as members of the family. He worried deeply when they were ill and wept when they died.

His care for Sanjayan during the dog’s illness, and the dignity with which he buried him after his death, revealed the depth of my father’s compassion. Once, when he saw a dog hanging from a wall, trapped by its chain, he rushed to rescue it without thinking of whether it might bite him. That compassion for all living beings made him a truly special person.

Balu, the dog my father raised, passed away two months before my father.

Chapter 11

A journey toward spirituality

In middle age, my father began another journey. This time, it was not toward sports, but toward self-realization.

A chance meeting with Mata Amritanandamayi brought profound changes to his life. Bhajans, satsangs, and japa became part of his daily routine. His commitment to society did not fade; instead, it gained a deeper spiritual dimension.

Even in his final days, I saw the peace he felt while listening to Amma’s bhajans. In that music, he seemed to forget his tired body and return to a place of quiet refuge.

Chapter 12

My King

The days I spent with him near the end of his life are priceless treasures to me now. He recalled school memories, college stories, old friends, sports competitions, and events from long ago as if they had happened only yesterday.

One day, I played Travancore’s national anthem, Vanchisha Mangalam, for him over the phone. As he listened, his face changed. His eyes slowly closed, his lips trembled, and he sang along softly for a few lines. Then, in a faint voice, he whispered, “My king… my king…”

It was not merely the memory of a king. It was the memory of his childhood, of a world he loved, and above all, the voice of the innocent man within him.

That moment became the title of this book.

Conclusion

My father was not a saint. He was an ordinary man with extraordinary dedication.

He faced defeats, disappointments, and many unfulfilled dreams. Yet he never stopped, because he knew that an honest life is measured not by success, but by effort.

Today, as the wind blows through Sreepaadam Stadium, as those trained at Sree Chitra Coaching School share their stories, as the people he helped remember him, and as my sister, my mother, and I live with his memories, one truth becomes clear: he is not gone.

He continues to live through us and through the values he created and practiced throughout his life. That is why I proudly say today: he was my father, my king.

In loving memory of my father.

എൻ്റെ അച്ഛൻ, എൻ്റെ രാജാവ്

by girikannat

ഡി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ്റെ ജീവിതവും പൈതൃകവും

ഗിരിജ വല്ലഭ രാജ കുമാർ  (ഗിരി)

വിവർത്തനവും മലയാളാവിഷ്കാരവും: കണ്ണൻ ബോസ്  സി.ബി

ഓർമ്മകളുടെ മുഖചിത്രം

സമർപ്പണം

ജീവിതം എന്ന മഹത്തായ വിദ്യാലയത്തിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ അർത്ഥവും, അച്ചടക്കത്തിൻ്റെ മൂല്യവും, സമൂഹത്തോടുള്ള കടപ്പാടും, പ്രതിബദ്ധതയുടെ ശക്തിയും എനിക്കു പഠിപ്പിച്ചു തന്ന എൻ്റെ അച്ഛന്.

അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു തീർത്ത ജീവിതം ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ മാത്രം സ്മരണയായി  ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല,  ഒരു നാടിൻ്റെ മനസ്സിലും ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലും ഒരിക്കലും ഒളിമങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന  പ്രകാശം കൂടിയാണ് ആ ജീവിതം..

ആമുഖം

ചിലർ ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ നെടുംതൂണായി ജീവിക്കുന്നു. ചിലർ ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെയും. വളരെ അപൂർവമായി ചിലർ ഈ രണ്ടിൻ്റെയും അതിരുകൾ കടന്ന് ഒരു തലമുറയെ തന്നെ സ്വാധീനിക്കുന്നവരായി തീരുന്നു. 

എൻ്റെ അച്ഛൻ ഡി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ അത്തരമൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതത്തെ ഒറ്റ വാക്കിൽ നിർവചിക്കുക അസാധ്യമാണ്. 

അദ്ദേഹം ഒരു കായികതാരമായിരുന്നു, പരിശീലകനായിരുന്നു, റഫറിയായിരുന്നു, സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു, പൊതുപ്രവർത്തകനായിരുന്നു. സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവായിരുന്നു, ആത്മീയാന്വേഷകനായിരുന്നു,  എന്നാൽ ഈ വിശേഷണങ്ങളൊന്നും തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ പൂർണ്ണമായി നിർവചിക്കുന്നില്ല.

ഒരു സ്വപ്നത്തിനായി ജീവിതം സമർപ്പിക്കാനും, ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനായി പതിറ്റാണ്ടുകളോളം പോരാടാനും, പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി അധ്വാനിക്കാനും കഴിഞ്ഞ അപൂർവ മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

2024 ജൂലൈ 25-ന് അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയെങ്കിലും, അദ്ദേഹം ജീവിത്തിൽ ഉയർത്തിപിടിച്ച മൂല്യങ്ങൾ ഇന്നും അനേകം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 

ഈ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ ഒരു ജീവചരിത്രമല്ല. ഇത് എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന അച്ഛൻ്റെ സ്മരണകളുടെ പുസ്തകമാണ്. ഒരു അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകം മാത്രമല്ല  ഒരു കാലഘട്ടത്തെക്കൂടി ക്കുറിക്കുന്നതാണ് ഇത്.

അധ്യായം 1

ബാല്യവും കായികരംഗത്തിൻ്റെ വിളിയും

അച്ഛൻ (മുകളിലെ നിരയിൽ നടുവിൽ ) അച്ചാച്ചനോടും, അച്ഛമ്മയോടും, മറ്റു ഒൻപതു സഹോദരങ്ങളോടുമൊപ്പം ഒരു പഴയ ചിത്രം.

1932 സെപ്റ്റംബർ 13-ന് ആറ്റിങ്ങലിലെ കണ്ണാട്ട് വീട്ടിൽ അഡ്വക്കേറ്റ് ദാമോദരൻ്റെയും രത്നവല്ലിയുടെയും മകനായി ഡി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ജനിച്ചു. ഭാവിയിൽ ഒരു നാടിൻ്റെ കായിക സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഗതി തന്നെ മാറ്റുന്ന തരത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിക്കാൻ പോകുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ,  നൂറുകണക്കിന് പേരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ ചെലുത്തുവാൻ പോകുന്ന സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ചോ അന്ന് ആരും ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.

നന്നേ ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ കായികരംഗത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആകർഷണം അസാധാരണമായിരുന്നു. തിരുനെൽവേലിയിലെ സെന്റ് സേവ്യേഴ്സ് കോളേജും തുടർന്ന് കൊല്ലത്തെ എസ്. എൻ. കോളേജും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കായിക  ജീവിതത്തിൻ്റെ ഗതിയും ഉയർച്ചയും നിർണ്ണയിച്ച സ്ഥാപനങ്ങളായി മാറി.

ട്രാക്കിലും, മൈതാനങ്ങളിലും ആണ് അദ്ദേഹം തൻ്റെ ഭാവി കണ്ടെത്തിയത്. ഫുട്ബോൾ, ഹോക്കി, അത്ലറ്റിക്സ്, വോളിബോൾ തുടങ്ങിയ ഇനങ്ങളിൽ ഒരുപോലെ താൽപര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം വ്യായാമത്തെയും, കായിക മത്സരങ്ങളെയും , ശാരീരികവും മാനസികവുമായി ആരോഗ്യവാനായ മനുഷ്യനെ രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല ഒരു ഉപാധിയായി കണ്ടു.

പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ച ചിന്തയുടെ വിത്തുകൾ അവിടെ നിന്നായിരുന്നു മുളച്ചത്. കായികരംഗം ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല, മനസ്സിനെയും സ്വഭാവത്തെയും സമൂഹ്യബോധത്തെയും പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാലയമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

1950 കളിൽ അച്ഛൻ തൻ്റെ ടീമിനൊപ്പം

അധ്യായം 2

ഇരുപതാം വയസ്സിൽ ആരംഭിച്ച പ്രസ്ഥാനം

കായികജീവിതത്തിൻ്റെ തുടക്കകാലം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രം

1952 സെപ്റ്റംബർ 13, അച്ഛൻ്റെ 20 ആം ജന്മദിനം, മിക്ക യുവാക്കളും സ്വന്തം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്ന പ്രായം. എന്നാൽ തൻ്റെ ഇരുപതാം ജന്മദിനത്തിൽ അച്ഛൻ ആരംഭിച്ചത് ഒരു കായിക സംഘടനയായിരുന്നു   ‘ആറ്റിങ്ങൽ അമച്വർ അത്ലറ്റിക് അസോസിയേഷൻ ‘ .

ആ ദിവസം അദ്ദേഹം തുടക്കമിട്ടത് ഒരു ക്ലബ്ബിന് മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഒരു നാടിൻ്റെ കായിക സംസ്കാരത്തിനും കൂടി ആയിരുന്നു .  കായികരംഗം ഒരു ഗ്രാമത്തിൻ്റെയോ പട്ടണത്തിൻ്റെയോ സാമൂഹിക പുരോഗതിക്ക് വഴിയൊരുക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

ഇന്ന് സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്ന പല കായികപ്രവർത്തനങ്ങളും അക്കാലത്ത് വളരെ അപൂർവമായിരുന്നു. സ്റ്റേഡിയങ്ങളില്ല, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളില്ല, സ്പോൺസർമാരുമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനും, അദേഹത്തിൻ്റെ ദൃഢനിശ്ചയവും മാത്രം. അതായിരുന്നു പിന്നീട് ആറ്റിങ്ങലിൻ്റെ കായികചരിത്രം മാറ്റിമറിച്ചത്.

ഖോ-ഖോ, സർക്കിൾ കബഡി, കോർഫ് ബോൾ, ഹാൻഡ്ബോൾ, വോളിബോൾ, നീന്തൽ, ഗുസ്തി, ആം റെസ്ലിംഗ് തുടങ്ങി അനവധി കായിക ഇനങ്ങൾ ആറ്റിങ്ങലിന് പരിചയപ്പെടുത്തുകയും, പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെയും കൂടെ പ്രവർത്തിച്ച സഹപ്രവർത്തകരുടെയും പരിശ്രമങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു.

അച്ഛൻ അദേഹത്തിൻ്റെ 81-ആം വയസ്സിൽ ടേബിൾ ടെന്നീസ് കളിക്കുന്നു. 

അധ്യായം 3

‘ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയം’   ഒരു മനുഷ്യായുസ്സിൻ്റെ സ്വപ്നം 

ഞാൻ അച്ഛനോടൊപ്പം,  ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഒരു കായിക മത്സരം നടന്ന സമയത്ത് എടുത്ത ചിത്രം.

ചില കെട്ടിടങ്ങൾ കോൺക്രീറ്റുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ചിലത് സ്നേഹത്താലും ത്യാഗത്താലും. ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയം രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു.

അച്ഛൻ്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു ആറ്റിങ്ങലിന് ഒരു മികച്ച സ്റ്റേഡിയം ഉണ്ടായിരിക്കണം എന്നത്.  വളർന്നു വരുന്ന കുട്ടികൾക്കും, യുവാക്കൾക്കും ആരോഗ്യത്തോടും ആത്മവിശ്വാസത്തോടും കൂടി മുന്നേറാനാകുന്ന ഒരു കേന്ദ്രമായി മാറണം അത് എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആഗ്രഹവും ആശയവും.

സ്റ്റേഡിയത്തിനായി ഭൂമി ലഭിച്ചതിനുശേഷം ആയിരുന്നു യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളികൾ ആരംഭിച്ചത് കശുമാവുകൾ നിറഞ്ഞ പരുക്കൻ കുന്നുകളും, കാടുപിടിച്ച പരിസരങ്ങളും  ഒരു കായികമേഖലയായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അനവധി മനുഷ്യവർഷങ്ങളുടെ നിരന്തര അധ്വാനം ആവശ്യമാകുകയുണ്ടായി. അതിൽ ഒരു വലിയ പങ്ക് അച്ഛന്റേതായിരുന്നു.

മഴക്കാലമായാൽ സ്റ്റേഡിയത്തിലെ വെള്ളക്കെട്ട് ഒഴിവാക്കാൻ ഓടി നടക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, മൈതാനത്തിലെ കല്ലുകൾ പെറുക്കി മാറ്റുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, ഓട്ടത്തിനും ചാട്ടത്തിനും എറിയുന്നതിനുമായി ട്രാക്കുകളും പാതകളും കയറും കുമ്മായപ്പൊടിയും ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ആ മണ്ണിനെ അദ്ദേഹം പരിപാലിച്ചിരുന്നത് ഒരു തുണ്ട് ഭൂമി പോലെ ആയിരുന്നില്ല സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയായിരുന്നു.  ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയം അച്ഛന് ഒരു നിർമ്മാണപ്രവർത്തനമല്ലായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതദർശനത്തിൻ്റെ ബഹിർസ്പുരണം ആയിരുന്നു.

ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയത്തിൽ നടന്ന ഒരു കോർഫ് ബോൾ കോച്ചിങ് ക്യാമ്പ് ഉൽഘാടന വേളയിൽ

അധ്യായം 4

തിരുവിതാംകൂർ രാജകുടുംബവും , കേണൽ തിരുമേനിയും: ഒരു ആത്മബന്ധം 

ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ മഹാരാജാവ് ആറ്റിങ്ങലിൽ അരിയിട്ട് വാഴച്ക്കു  വന്നപ്പോൾ കൊടുത്ത സ്വീകരണം

അച്ഛൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ നിർണായകബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ തിരുവിതാംകൂർ രാജകുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗം ഒരിക്കലും ഒഴിച്ചുകൂടാൻ ആകാത്ത ഒന്നാണ്,  അതൊരു ഔപചാരിക പരിചയമോ സാമൂഹിക ബന്ധമോ മാത്രമായിരുന്നില്ല. കാലക്രമേണ പരസ്പര ബഹുമാനത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും വളർന്ന ഒരു ആത്മബന്ധമായിരുന്നു അത്.

പ്രത്യേകിച്ച് കായികരംഗത്തെ മഹത്തായ സംഘാടകനും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള നേതാവുമായിരുന്ന കേണൽ ജി. വി. രാജ അച്ഛൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു. അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു രാജകുടുംബാംഗമായി മാത്രമല്ല കണ്ടിരുന്നത്, ഒരു ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനെപോലെയും,  മാർഗദർശിയെപോലെയും കണ്ട് സ്നേഹിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ‘കേണൽ തിരുമേനി’ എന്നാണ് അച്ഛൻ തൻ്റെ ജീവിതാവസാനം വരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്നത് .

ആറ്റിങ്ങലിൽ കായികസംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കണമെന്ന തൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ അച്ഛൻ ഏറ്റവും സ്വതന്ത്രമായി പങ്കുവെച്ചിരുന്നത് കേണൽ തിരുമേനിയോടായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ടൂർണമെന്റിനെക്കുറിച്ചായാലും, പുതിയൊരു കായിക ഇനം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചായാലും, ഒരു സ്റ്റേഡിയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ചായാലും അച്ഛൻ തൻ്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തോട് പങ്കുവക്കുകയും,  അദേഹത്തിൻ്റെ  അഭിപ്രായങ്ങൾ ആരായുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

കായികരംഗത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം കാണാമായിരുന്നുവെന്ന് മുതിർന്നവർ  പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.  കായികരംഗം ഒരു സമൂഹത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുന്ന മാസ്മരിക ശക്തിയാണ് എന്ന വിശ്വാസം അവരെ ഇരുവരെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ പാലമായിരുന്നു.

ഒരു സന്ദർഭത്തിൽ തിരുവിതാംകൂർ രാജകുടുംബാംഗങ്ങൾ ആറ്റിങ്ങൽ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ മഹാരാജാവിനെ നേരിൽ കാണാനുള്ള അവസരം അച്ഛന് ലഭിച്ചു. ആ അവസരം അദ്ദേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ല,  കായികരംഗത്തിൻ്റെ സാമൂഹിക പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും, ആറ്റിങ്ങലിലെ യുവതലമുറക്ക് മികച്ച പരിശീലനത്തിലൂടെ കായികരംഗത്തു ഒരു വിപ്ലവാത്മക മാറ്റം തന്നെ വരുത്തിതീർക്കാനാകുമെന്നും, അതിനായി മികച്ച ഒരു സ്റ്റേഡിയത്തിൻ്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം ആത്മാർത്ഥമായി മഹാരാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സത്യസന്ധതയും ദീർഘവീക്ഷണവും രാജകുടുംബത്തെ സ്പർശിച്ചുണ്ടാവാം. അതേതുടർന്ന് 1959-ൽ വലിയകുന്ന് കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുണ്ടായിരുന്ന ഏകദേശം എട്ടര ഏക്കർ വരുന്ന ഭൂമി ആറ്റിങ്ങൽ അമച്വർ അത്ലറ്റിക് അസോസിയേഷനുവേണ്ടി അനുവദിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ആ ഭൂമിയാണ് ഇന്നത്തെ ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയമായി മാറിയത്.

ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അംഗീകാരങ്ങളിൽ ഒന്നായി അച്ഛൻ ഈ സംഭവത്തെ കണ്ടിരുന്നു. ആ ഭൂമി വ്യക്തിപരമായി അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചതല്ല ആറ്റിങ്ങലിൻ്റെ കായിക ഭാവിക്ക് ലഭിച്ച ഒരു സമ്മാനമായിരുന്നു അത്.

ഒരവസരത്തിൽ ആറ്റിങ്ങലിൻ്റെ കായിക പ്രതിഭകളെ വാർത്തെടുക്കുന്നതിലും, മികച്ച ടീമുകൾ പടുത്തുയർത്തുന്നതിലും, നിരവധി മെഡലുകളും, ട്രോഫികളും കൊണ്ടുവരുന്നതിലും ഒരു നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചത്  ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയവും ആറ്റിങ്ങൽ ആമേചർ അത്ലറ്റിക് അസോസിയേഷനും ആയിരുന്നു. 

1972-ൽ ജി.വി. രാജയുടെ സ്മരണാർത്ഥം കേരള സ്പോർട്സ് ഫെസ്റ്റിവൽ നടത്തിയ അവസരത്തിൽ 

1971-ൽ കേണൽ ജി. വി. രാജ ഒരു വിമാനാപകടത്തിൽ ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന വാർത്ത അച്ഛനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ദുഃഖ ചിത്തനാക്കിയത്.  ഒരു വർഷക്കാലം താടി വളർത്തിയാണ് അദ്ദേഹം ആ ദുഃഖം ഹൃദയത്തിൽ അമർത്തിയിരുന്നത് എന്ന കാര്യം കുടുംബ അംഗങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളും ഇന്നും ഓർക്കുന്നു.

കേണൽ തിരുമേനിയുടെ ഒന്നാം ചരമവാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ച കായികമേള അദ്ദേഹത്തോടുള്ള അച്ഛൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു പ്രതീകമായി മാറി. പൂഞ്ഞാർ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്നും തെളിച്ച ദീപശിഖ നിരവധി കായികതാരങ്ങളുടെ കൈകളിലൂടെ കൈമാറി ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയത്തിലെത്തിച്ച ചടങ്ങ് ഒരു കായികപരിപാടി മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരു ശിഷ്യൻ തൻ്റെ ഗുരുവിന് അർപ്പിച്ച ആദരാഞ്ജലിയായിരുന്നു അത്. ആ ദീപശിഖ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എവിടെ നിന്ന് എന്നില്ലാതെ ഒരു ചെറിയ ചുഴലികാറ്റ് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പൊടി പറത്തി കടന്നു പോയിയെന്നു അന്ന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പലരും പറഞ്ഞു ഞാൻ പിന്നീട് കേട്ടിട്ടുണ്ട് . അത് കേണൽ തിരുമേനിയുടെ ആത്മാവ് തന്നെ എന്ന് വേണം കരുതാൻ.

കേണൽ തിരുമേനിയോടുള്ള അച്ഛൻ്റെ ആദരവിൻ്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ മറ്റൊരു തെളിവ് എൻ്റെ പേരിലാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. എൻ്റെ പേര്  ആയ ‘ഗിരിജ വല്ലഭ രാജ’. അതിൻ്റെ ആദ്യക്ഷരങ്ങൾ ചേർത്താൽ ‘ജി. വി. രാജ’ ആകുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് അത് ഒരു യാദൃശ്ചികതയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. പിന്നീട് മനസ്സിലായി  അത് യാദൃശ്ചികതയല്ല. കേണൽ ജി. വി. രാജയോടുള്ള അച്ഛൻ്റെ സ്നേഹാദരവിൻ്റെ ഒരു നിശബ്ദ സ്മാരകമായിരുന്നു ആ പേര്.

ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ മഹാരാജാവിനെക്കുറിച്ച് അച്ഛൻ അളവറ്റ ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയവും, പിന്നീട് രൂപം കൊണ്ട ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ചാരിറ്റബിൾ ആശുപത്രി പോലെയുള്ള സാമൂഹിക സംരംഭങ്ങളും രാജകുടുംബത്തിൻ്റെ പിന്തുണ ഇല്ലാതെ സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെയും മഹാരാജാവിൻ്റെയും ജന്മനക്ഷത്രം ‘ചിത്തിര’ ആയിരുന്നു എന്ന ചെറിയ കാര്യം പോലും അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ പറയുമായിരുന്നു. അത് ചരിത്രത്തിൻ്റെ ഒരു കൗതുകം മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷേ അച്ഛന് അത് ഹൃദയത്തോട് ചേർന്ന ഒരു ആത്മബന്ധത്തിൻ്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു.

1980 ലോക വനിതാ പഞ്ചഗുസ്തി ചാമ്പ്യൻഷിപ്പിൽ 2-ആം സ്ഥാനം നേടിയ എൻ്റെ അമ്മക്ക് തിരുവിതാംകൂർ കൊട്ടാരത്തിൽ സ്വീകരണം നൽകിയ വേളയിൽ

അധ്യായം 5

നൂറുകണക്കിന്  ജീവിതങ്ങളെ സ്പർശിച്ച പരിശീലകൻ

ശ്രീ ചിത്ര കോച്ചിങ് സ്കൂളിലെ വിദ്യാർഥികൾ

ഒരു അധ്യാപകൻ്റെയും, പരിശീലകൻ്റെയും വിജയം ശിഷ്യരുടെ വിജയങ്ങളിലും, നേട്ടങ്ങളിലുമാണ്. എന്നാൽ അതിലുപരിയായി ഒരു പരിശീലകൻ്റെ യഥാർത്ഥ നേട്ടം  തൻ്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയും, സഹജീവി സ്നേഹമുള്ള  മനുഷ്യരാക്കി തീർക്കുക എന്നത് കൂടി ആണ്. ശ്രീചിത്ര കോച്ചിംഗ് സ്കൂൾ അതിൻ്റെ ഒരു ഉത്തമ ഉദാഹരണം ആയിരുന്നു.

സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിന്നിരുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടെത്തി അവർക്ക് അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പതിവായിരുന്നു. ഭക്ഷണം, ജേഴ്‌സി, യാത്ര, താമസം, പരിശീലനം തുടങ്ങി അവർക്ക് ആവശ്യമായതെന്തും അദ്ദേഹം തൻ്റെ കഴിവിൻ്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ചെയ്തു കൊടുത്തിരുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന് കായികരംഗം ഒരു മത്സര രംഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല. സാമൂഹിക പരിവർത്തനത്തിനുള്ള ഒരു ഉപാധി കൂടിയായിരുന്നു. പലർക്കും അത് സർക്കാർ ജോലിയിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു. പലർക്കും ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. പലരുടെയും ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.

റെയിൽവേ, ഫുഡ് കോർപ്പറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ, ഇൻകം ടാക്സ്, പോസ്റ്റൽ, പോലീസ്, എക്സൈസ് തുടങ്ങി വിവിധ വകുപ്പുകളിൽ സ്പോർട്സ് ക്വോട്ടയിലൂടെ ജോലി നേടിയ പലരുടെയും പിന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നിർസ്വാർത്ഥമായ പരിശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.അദ്ദേഹം സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും അതേ കായികാദർശത്തിലൂടെ നയിച്ചു. അമ്മ രമ ഉണ്ണികൃഷ്ണന് ഉൾപ്പെടെ കുടുംബത്തിലെ പലർക്കും കായികരംഗത്ത് വളരാൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നിസ്വാർത്ഥ പിന്തുണയും,  പ്രോത്സാഹനവും നിർണായകമായി മാറിയിരുന്നു.

അധ്യായം 6

പൊതുസേവനത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു മുഖം

സമൂഹിക സേവനം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വേഷമായിരുന്നില്ല, പ്രചാരണ മാർഗ്ഗമായിരുന്നില്ല; ജീവിതരീതിയായിരുന്നു.

സ്റ്റേറ്റ് ട്രഷറിയിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി സേവനം ചെയ്തിരുന്ന കാലത്തും അതിന് ശേഷവും സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം സമയം കണ്ടെത്തി. റിട്ടയേർഡ് അസിസ്റ്റന്റ് ഡയറക്ടർ ഓഫ് സ്റ്റേറ്റ് ട്രഷറി എന്ന നിലയിലുള്ള ഔദ്യോഗിക ജീവിതം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നു.

ശ്രീ പദ്മനാഭ സ്വാമി ചാരിറ്റബിൾ സൊസൈറ്റി അംഗംകൾ രാജ കുടുംബത്തെ സന്ദർശിച്ച വേളയിൽ

ശ്രീപത്മനാഭസ്വാമി ചാരിറ്റബിൾ ആശുപത്രിയുടെ രൂപീകരണത്തിനും നടത്തിപ്പിനും പിന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വലിയ ഒരു അധ്വാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവര്ക്കും വൈദ്യശുശ്രൂഷ  ലഭ്യമാക്കുകയും, പൊതുജനാരോഗ്യം മെച്ചപ്പെടുത്തുകയുമായിരിന്നു ആശുപത്രി സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ലക്ഷ്യം വച്ചത്.

പൊതുജനാവകാശങ്ങൾക്കായി വാദിക്കുക, സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടുക എന്നിവയിൽ ഒന്നും ഒരിക്കലും അദ്ദേഹം മടികാണിച്ചിരുന്നില്ല.

പെൻഷൻ പ്രായം ഏകീകരിക്കണം എന്ന ആവശ്യവുമായി ആറ്റിങ്ങലിൽ നിന്ന് തിരുവനതപുരം വരെ ഒറ്റയാൾ സൈക്കിൾ റാലി നടത്തിയപ്പോൾ

സംസ്ഥാന-കേന്ദ്ര സർക്കാർ ജീവനക്കാരുടെ പെൻഷൻ പ്രായത്തിലെ അസമത്വത്തിനെതിരെ നടത്തിയ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നിയമപോരാട്ടങ്ങളും വളരെ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.  പെൻഷൻ പ്രായം ഏകീകരിക്കണം എന്ന ആവശ്യവുമായി അന്ന് അച്ഛൻ ആറ്റിങ്ങലിൽ നിന്ന് തിരുവനതപുരം വരെ ഒറ്റയാൾ സൈക്കിൾ റാലി നടത്തി  ദി ഹിന്ദു ഉൾപ്പെടെ പല പത്രങ്ങളും അന്നത് പ്രാധാന്യത്തോടെ റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയിതിരുന്നു. 

പല പോരാട്ടങ്ങളും വിജയിച്ചില്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പിന്മാറിയില്ല. കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് വിജയത്തേക്കാൾ പ്രധാനം തനിക്കും സമൂഹത്തിനും ശരി എന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയെന്നതായിരുന്നു.

അധ്യായം 7

എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ അച്ഛൻ

കുടുംബസ്മരണകളുടെ ഒരു ചിത്രം

മറ്റുള്ളവർ കണ്ട മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു ഞാൻ കണ്ട അച്ഛൻ. എൻ്റെ ആദ്യ സ്കൂൾ ദിനത്തിൽ ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ ഭയത്തോടെ ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തു  വീട്ടിലേക്ക് പോകാതെ വിഷമത്തോടെയും, ആകാംഷയോടെയും എന്നെ കാത്തു അച്ഛൻ ഇരുന്നിരുന്നു. എന്നെ സ്കൂളിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയതും തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതും അദ്ദേഹം ആയിരുന്നു. വീടിന് മുന്നിലെ സ്റ്റേഡിയത്തിലൂടെ പിന്നീട് ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം അച്ഛനും ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രഭാത, സായാന്ന സവാരികൾക്കിടയിൽ അനവധിയായ ജീവിതപാഠങ്ങൾ അദ്ദേഹം പകർന്നു  തന്നിരുന്നു .  എൻ്റെ വിജയങ്ങളിൽ സന്തോഷിക്കുകയും പരാജയങ്ങളിൽ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ആദ്യ മനുഷ്യനും അദ്ദേഹം തന്നെയായിരുന്നു.

ക്രോസ് കൺട്രി ഓട്ടത്തിൽ ഞാൻ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ എന്നെ പിന്തുടർന്നിരുന്ന അച്ഛൻ്റെ ചിത്രം ഇന്നും എൻ്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. സ്കൂൾ പരീക്ഷ വേളയിൽ രാത്രികളിൽ ഉറക്കമിളച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ഉറങ്ങാതെ ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു അച്ഛൻ ഒരു കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു രക്ഷിതാവിൻ്റെ നിശ്ശബ്ദ സാന്നിധ്യം എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല. ഇന്ന് അത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ഹൈസ്കൂൾ കാലം വരെയും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നടന്ന വഴികളിലും സംഭാഷണങ്ങളിലും അച്ഛൻ്റെ സ്നേഹം ഒരിക്കലും ശബ്ദസമ്പന്നമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഊഷ്മളവും, സുരക്ഷിതത്വം നിറഞ്ഞതും ആയ ഒരു സമീപ്യമായിരുന്നു.

1982- ലെ ഒരു കുടുംബ ചിത്രം

അധ്യായം 8

അച്ചടക്കത്തിൻ്റെ മനുഷ്യൻ

അച്ചടക്കം എന്ന വാക്കിന് ഒരു മുഖം നൽകി ചിത്രീകരിക്കേണ്ടിവന്നാൽ എനിക്കത്  അച്ഛൻ്റെ മുഖമായിരിക്കും. എന്നും അതിരാവിലെ കൃത്യ സമയത്ത് എഴുന്നേൾക്കുകയും ദിനകൃത്യങ്ങൾക്കുശേഷം, മുഖം ദിനേന ഷൗരം ചെയ്തു മിനുക്കൽ, വ്യായാമം, കായിക പരിശീലനം, ഉദ്യാന മൃഗ പരിപാലനങ്ങൾ . സൈക്കിൾ ചവിട്ടി ജോലിക്കു പോകൽ തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തിയ ശേഷവും സ്റ്റേഡിയത്തിൽ വിവിധ കായിക ഇനങ്ങളിൽ പരിശീലനം നൽകൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ദിനം മുഴുവൻ കൃത്യതയോടെയും, കണിശതയോടെയും പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുക എന്നത് അച്ഛൻ്റെ മുടങ്ങാതെ ശീലമായിരുന്നു. ശരീരവും, മനസും ആരോഗ്യത്തോടെയും ഊർജസ്വലതയോടെയും അച്ഛൻ പരിപാലിച്ചു. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മദ്യവും പുകവലിയും ഒഴിവാക്കി.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കണ്ണിൽ ആരോഗ്യം ഒരു വ്യക്തിപരമായ കാര്യമല്ലായിരുന്നു. സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. കാരണം ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും മാത്രമേ സമൂഹത്തിന് ദീർഘകാലം സേവനം ചെയ്യാൻ കഴിയൂ എന്നു അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

ഫുട്ബോൾ ബൂട്ട് ധരിക്കുമ്പോളിടുന്ന സ്റ്റോക്കിങ്ങിലെ പൊടി പോലും കളിയെ ബാധിക്കും എന്ന സൂക്ഷ നിരീക്ഷണം ഞാൻ അച്ഛനിൽ നിന്നാണ് കേട്ടതും പഠിച്ചതും.  ജീവിതത്തിലെ ഏതൊരു കാര്യത്തെയും അച്ഛൻ അതേ സൂക്ഷ്മതയോടെയും, കൃത്യതയോടെയും ആണ് സമീപിച്ചിരുന്നത്. സത്യസന്ധത, നേതൃപാടവം , ക്രമീകരണം, വൃത്തിയും വെടിപ്പും , സൂക്ഷ്മത, ഇവയൊക്കെ അദ്ദേഹം മുറുകെ പിടിച്ച ജീവിതമൂല്യങ്ങളായിരുന്നു.

ഭാരത് സ്കൗട്ട് ആൻഡ് ഗൈഡ്സ് യൂണിഫോമിൽ

അധ്യായം 9

നർമ്മവും വേറിട്ട ചിന്തകളും നിറഞ്ഞ വ്യക്തിത്വം

അച്ഛൻ തൻ്റെ ചെറുമകൻ സിദ്ധാർഥ്ൻ്റെ കൂടെ

പലർക്കും അച്ഛനെ ഒരു ഗൗരവക്കാരനായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ അടുത്തറിയുന്നവർക്ക് അദ്ദേഹം നല്ല നർമ്മബോധമുള്ള ഒരാളായിരുന്നു.

സിനിമകൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. എം.ജി.ആർ., ശിവാജി ഗണേശൻ, പിന്നീട് രജനീകാന്ത് എന്നിവരുടെ സിനിമകൾ അദ്ദേഹം ആവേശത്തോടെ കണ്ടിരുന്നു. കുടുംബത്തോടൊപ്പം സിനിമയ്ക്ക് പോയിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ ഇന്നും എൻ്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഉണ്ട്. വസ്ത്രധാരണത്തിലും അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു. മനോഹരമായ നിറങ്ങളും ഡിസൈനുകളും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ അച്ഛൻ പ്രത്യേക താൽപര്യം പുലർത്തിയിരുന്നു. 

ചില അവസരങ്ങളിൽ അച്ഛൻ്റെ ദൃഢ നിശ്ചയം കടുംപിടുത്തം ആയി മാറിയ സംഭവങ്ങളുണ്ട്. ഒരിക്കൽ എൻ്റെ സഹോദരി ഉമയുടെ കോളേജ് അഡ്മിഷന് പോകാൻ അല്പം വൈകി. അച്ഛന് രാഹു കാലത്തിനു മുൻപ് ഇറങ്ങണം എന്നത് ഒരു നിർബന്ധം ആയിരുന്നു.  അതിനുവേണ്ടി ഞങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഒരു കസേരയിൽ കയറി ക്ലോക്കിൻ്റെ സൂചി പിന്നിലോട്ട് നീക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. സമയത്തെ തോൽപിച്ച് രാഹുകാലത്തെ പിന്നിലാക്കി ആ മനുഷ്യൻ !

അധ്യായം 10

നായകളോടുള്ള സ്നേഹം

ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയണമെങ്കിൽ അവൻ ബലഹീനരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്ന് നോക്കണം. അച്ഛൻ മൃഗങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് നായക്കളെ.

സഞ്ജയൻ, മായ, ഓഗസ്റ്റ്, ബാലു എന്നീ പേരുകളിൽ വിളിച്ചിരുന്ന നായ്ക്കൾ പല കാലങ്ങളിൽ ആയി നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബ അംഗങ്ങളെ പോലെ ആയിരുന്നു അവയെ അച്ഛൻ പരിചരിച്ചിരുന്നത്. അവ രോഗബാധിതരാകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം വളരെ വിഷമിച്ചിരുന്നു.  നായ്ക്കൾ മരിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്കായി കണ്ണീർ വാർത്തു.

സഞ്ജയൻ എന്ന നായയുടെ രോഗസമയത്ത് ചികിത്സയ്ക്കും, പരിചരണത്തിനും അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഓട്ടപ്പാച്ചിലും, മരണശേഷം മനുഷ്യനെപ്പോലെ ആദരിച്ച് സംസ്കരിച്ചതും, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കരുണയുടെ അളവ് പറഞ്ഞുതരുന്ന സംഭവങ്ങളാണ്. ഒരിക്കൽ പുറത്തുള്ള ഒരു നായ അതിൻ്റെ ചങ്ങലയിൽ കുടുങ്ങി മതിലിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്നതു കണ്ടു അത് കടിക്കുമോ എന്ന് പോലും ചിന്തിക്കാതെ അച്ഛൻ പോയി അതിനെ രക്ഷപെടുത്തി. സഹജീവികളോടുള്ള ആ കരുണയാണ് അദ്ദേഹത്തെ വേറിട്ട മനുഷ്യനാക്കിയത്.

അച്ഛൻ വളർത്തിയ ബാലു എന്ന നായ, അച്ഛൻ യാത്രയാകുന്നതിനു  2 മാസം മുൻപ് വിട പറഞ്ഞു

അധ്യായം 11

ആത്മീയതയിലേക്കുള്ള യാത്ര

ജീവിതത്തിൽ മധ്യവയസ്സിന് ശേഷം അച്ഛൻ വീണ്ടും ഒരു യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഈ പ്രാവശ്യം അത് കായികരംഗത്തേക്കല്ല, ആത്മസായൂജ്യം തേടി ആയിരുന്നു.

വളരെ യാദൃശ്ചികമായി മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയുമായുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ച അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ഭജനകളും സത്സംഗങ്ങളും ജപങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ദിനചര്യയുടെ ഭാഗമായി. മുന്‍പുണ്ടായിരുന്ന സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത അപ്രത്യക്ഷമായില്ല, പക്ഷേ അതിലേക്ക് ആത്മീയമായ ഒരു ആഴം കൂടി വന്ന് ചേർന്നു.

അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അവസാനകാലത്തും അമ്മയുടെ ഭജനകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ലഭിച്ചിരുന്ന സമാധാനം ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആ സംഗീതത്തിൽ അദ്ദേഹം ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തെ മറന്ന് ശാന്തമായ ഒരു ആശ്രയത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.

അധ്യായം 12

എൻ്റെ രാജാവ്

അവസാനകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച ദിവസങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അമൂല്യമായ നിധിപോലെയാണ് എനിക്ക്.  സ്കൂൾ ഓർമ്മകൾ, കോളേജ് കഥകൾ, പഴയ കാല സുഹൃത്തുക്കൾ, കായികമത്സരങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ  ഇന്നലെ നടന്നതുപോലെ വിവരിച്ചിരുന്നു അച്ഛൻ.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് തിരുവിതാംകൂറിൻ്റെ ദേശീയ ഗാനമായിരുന്ന ‘വഞ്ചീശ മംഗളം’ ഫോണിൽ കേൾപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. അത് കേൾക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മുഖം ഭാവം മാറി  കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞു  അധരങ്ങൾ വിറച്ചു ചില വരികൾ അദ്ദേഹം കൂടെ പാടി ശേഷം വളരെ മൃദുവായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു – ‘എൻ്റെ രാജാവ്… എൻ്റെ രാജാവ്…’

അത് വെറും ഒരു രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മയായിരുന്നില്ല. അത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ബാല്യത്തിൻ്റെ ഓർമ്മയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സ്നേഹിച്ചൊരു ലോകത്തിൻ്റെ ഓർമ്മയായിരുന്നു. അതിലും കൂടുതലായി, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഉള്ളിലെ നിഷ്കളങ്ക മനുഷ്യൻ്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

ആ നിമിഷമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിൻ്റെ പേരായി മാറിയത്…..!

ഉപസംഹാരം

എൻ്റെ അച്ഛൻ ഒരു വിശുദ്ധനല്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരുന്നു. പക്ഷേ അസാധാരണമായ സമർപ്പണബോധമുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ.

തോൽവികൾ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിച്ചു. നിരാശകൾ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നു. സ്വപ്നങ്ങളിൽ പലതും പൂർത്തിയായില്ല. എന്നിരുന്നാലും അദ്ദേഹം നിർത്തിയില്ല. കാരണം സത്യസന്ധമായ ജീവിതത്തിൻ്റെ അളവുകോൽ വിജയമല്ലെന്നും പരിശ്രമമാണെന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

ഇന്ന് ശ്രീപാദം സ്റ്റേഡിയത്തിൽ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ശ്രീചിത്ര കോച്ചിംഗ് സ്കൂളിൽ പരിശീലനം നേടിയവർ അവരുടെ കഥകൾ പറയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം സഹായിച്ച മനുഷ്യർ അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുമ്പോൾ, ഞാനും എൻ്റെ സഹോദരിയും, അമ്മയും  അച്ഛൻ്റെ  ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ് അദ്ദേഹം പോയിട്ടില്ല.

അദ്ദേഹം തൻ്റെ ജീവിതത്തിലുടനീളം സൃഷ്ടിക്കുകയും അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യ്ത മൂല്യങ്ങളിലൂടെ, അവ പകർന്നു നൽകി നമ്മളിലൂടെ ഇന്നും എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാലാണ് ഇന്നും ഞാൻ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നത്: അദ്ദേഹം എൻ്റെ അച്ഛനായിരുന്നു, എൻ്റെ രാജാവായിരുന്നു……!

ഡി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ്റെ ധന്യസ്മരണകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രണാമം.

My Father, My King

by girikannat
D Unnikrishnan (September 13, 1932 – July 25, 2024)

Early Memories

I have vivid early memories of Achchan (father in Malayalam) returning from the office, riding his bicycle, dressed in a half-sleeve shirt and bell-bottom pants. He sported a sideburn and a clean-shaven look back then. I remember him taking me to my first day of kindergarten. I sat on his bicycle while he walked alongside it. He waited patiently outside the school, even as I cried in the classroom on that daunting first day. The teacher eventually reassured him and sent him home. Just as precious is the memory of Achchan holding my hand as we walked to sports events at the stadium in front of our house – a simple gesture of connection we maintained even when I was in high school.

Sports

Achchan had a profound passion for sports since his youth, excelling in track and field, football, hockey, and volleyball during his schooling at St. Xavier’s, Tirunelveli, and S.N College, Kollam. On Sep 13, 1952, marking his 20th birthday, Achchan laid the foundation of the Attingal Amateur Athletic Association (AAAA), marking the beginning of his enduring commitment to sports. 

Even during his college days, Achchan was an exceptionally sought-after referee, officiating both state and national-level football and volleyball matches. At just 23, he was refereeing at the national level, an unusually young age for an official in those days. I recall my uncle once mentioning an incident where the Circle Inspector himself visited their home. He specifically requested my grandfather to allow Achchan to referee a match involving the Kerala Police State team. They believed Achchan, known for his impeccable refereeing, was the only one who could prevent conflicts between the arch-rivals clashing in that day’s finals.

Achchan was always keen on introducing new games to our town and organizing championships, inviting teams from across the country. He successfully conducted national championships for Circle Kabaddi and Korfball. In the 1960s, he was one of the few selected for national training for athletic coaches, which gave him the opportunity to meet other national-level coaches and gain exposure to developments in sports at both national and international levels. He was particularly keen on exploring and introducing new games. Several sports like Kho-Kho, Circle Kabaddi, and Korfball were first introduced in Attingal by him and the Association he led. He even founded a new game called “Live-ball,” a three-touch version of soccer. He wrote the rules for the game and established a formal association for it, intending to introduce it to the world. In the 1990s, he wrote to FIFA about the game, but unfortunately, he never heard back. In the early 2000s, he worked with the organizers of Indoor Cricket, aiming to form a local team to participate in the Nationals, though that event didn’t ultimately take place.

Achchan wholeheartedly supported Amma (my mother) throughout her career in various sports disciplines. They traveled all over India when Amma participated in events like Handball, Kho-Kho, Kabaddi, and Arm wrestling. In 1982, they went to New Delhi to watch the Asiad Games. Achchan began preparations almost a year in advance, purchasing tickets and meticulously planning their travel and accommodation in Delhi, as it wasn’t easy to find lodging during the Games back then.

Achchan maintained the enthusiasm of a teenager for sports and games, even in the last years of his life. He never missed any sporting events on TV, especially the World Cup Football and the Olympics. He would often set the alarm and wake up in the wee hours of the morning to watch games, completely immersed in them. He would unknowingly cheer and give instructions to the players on TV, offering in-depth analysis of a player’s performance and what he thought would have improved the game if they had played differently.When I visited him last, I asked him what he would like me to bring for him. He said a pair of football boots and a jersey. Unfortunately, I couldn’t get them for him then, and I didn’t realize I would never have another chance.

SreepaAdam Stadium

In 1959, Achchan and the association successfully petitioned Maharajah Sri Chithira Thirunal of Travancore for land, securing 8.5 acres of cashew plantation. Under Achchan’s leadership, this plot was transformed into a stadium featuring a 200m track and a football field. Since this land was part of the Sreepaadam lands, the stadium built there was aptly named Sreepaadam Stadium.

Achchan treated the stadium like his own child. I remember him picking stones with a bucket, and when it rained, he’d be out there with a spade, directing water off the field to prevent it from getting soggy. For every athletic meet, he’d single-handedly mark all the lanes for running, throws, and jumps using just rope and lime powder. I even remember helping him pitch the rope on the ground and walking slowly as we marked the lanes for the 100M and 200M races.

Every year, he’d reinforce the stadium’s fencing, tying old bicycle tires to the Sheemakonna trees planted around it. I remember that work taking a few days to finish. In the 80s, he collaborated with the Department of Forest to acquire hundreds of tree saplings. Our entire family then planted those saplings along the slopes outside the ground, so the grown trees would prevent erosion.

In his later years, he shared with me his plan to raise funds to develop the stadium into a world-class facility with underground parking, complete with a soccer field and a running track for athletics. His vision was to convert the stadium into a holistic health and sports training facility rather than solely a sporting arena. He also felt that the students should live with their families so they wouldn’t be stressed by living away from home. Unfortunately, his plans could not take shape due to some legal issues that arose in 1984 and continued for four decades.

Health and Discipline

Achchan was very keen on the health and well-being of us kids. He made us do calisthenics when we were young and taught me some basic gymnastics, such as somersaults, cartwheels, and rope climbing. He himself was a gymnast and used to perform on parallel rings during his younger days in college. During his school and college years, he participated in and won events like long jump, football, and field hockey. He later mentioned that he hardly received any instructions on long jump techniques but managed to jump more than 20 feet during his college days.

Achchan was always careful about his health and particular about his diet. I heard a story that one day, for some reason, there was no mutton, which he insisted on having daily. In protest, he locked the kitchen and left the house. Ironically, he later stopped eating meat entirely when his favorite rooster was stolen, obviously for its meat.

He stayed active by walking or biking 2 km to town, and doing chores like splitting logs and carrying water in buckets for the plants. He used to be a fast walker and I remember some of our neighbors commenting how fast Achchan walks. He maintained a consistent body weight until his last few years. When I used to call him, one thing he always enquired about was whether I was exercising regularly. To avoid lying to him, I made sure to do some daily stretching, push-ups, and sit-ups, which also helps me stay moderately fit. When we were in school, he wanted my sister and me to participate in sports. He encouraged us to compete in games and athletic events in our school and later during college. I remember him hiring an auto-rickshaw and following me during the 12 km cross-country race conducted by Kerala University. He made sure I finished the race, which was my first cross-country race, and the first time I had run that distance in my life!

He also came to various soccer games I played at school and college levels. I never had soccer boots until high school. I remember him taking me to a sports equipment shop in Thiruvananthapuram and buying me a complete kit, including stockings and shin pads. He taught me how to lace the boot and tie it under the sole so that it stayed on my feet during the game. As an athlete himself, when wearing football stockings, he always made sure no lint or other particles stuck to them. That attention to detail of an athlete was evident in other areas of his life. He believed in the benefits of meticulous planning, be it for a sports event or other day-to-day activities.

Leadership

I found Achchan to be a natural leader. I had seen him rise to the occasion without being asked to help, whether it was listening to someone’s problems and helping them solve them, or small things like replacing fused streetlights, building a new road in my mother’s hometown or saving a suffocating dog caught on its chain. He had a good command of the English language and was always a language enthusiast. He had a large collection of books, mainly on sports, but also on topics ranging from history to computers. He enjoyed writing his speeches for the monthly meetings of the Lions Club, where he served as Secretary for a period. As the Founder Secretary of the Attingal Amateur Athletic Association, he meticulously maintained records, meeting minutes, and conducted meetings regularly. He often worked late into the night, preparing meeting invites for the association or the charitable hospital. He also held the leadership positions of several state sports organizations like Kerala State Bowling association and Kerala State Powerlifting association. I always wondered where he drew the motivation and energy to get involved in so many activities. I realized it was his passion for sports and unwavering determination to see the Association and his team reach the next level that drove him. He was active in the Bharat Scouts and Guides and conducted several events in our town and attended national camp held in New Delhi in the 80s.

He always believed in doing the right thing, even when no one was watching. While my sister and I were kids, I remember him telling us about civic duties like keeping public places clean by not spitting or littering, giving up seats to the elderly on a bus, and holding the door for others. He was a non-smoker and a teetotaler throughout his life. Until his retirement, he used to bicycle to his office at the Attingal treasury. While working at the Thiruvananthapuram Secretariat, he once bicycled 70 kilometers round trip to the office, rallying for the rationalization of the pension age for state and central employees. This was covered by local newspapers, including “The Hindu.” He always believed that everybody should have the right to work until they wished to. He felt that having different retirement ages for state and central government employees was not right. He met the then Governor, Shri P. Ramachandran, and submitted a memorandum for rationalizing the retirement age to 60 instead of 55. As there was no action from the State government, he filed suits at the High Court and later the Supreme Court for the same cause. When he retired, he refused to apply for his pension. Eventually, after five years, his pension was granted based on my mother’s application. The State government later raised the retirement age to 56 in 2012.

He was a visionary and constantly thought of ways to improve things. In the early 1990s, he prepared a memorandum of more than 50 pages requesting the then Chief Minister, Shri. K. Karunakaran, detailing the need for a coastal elevated highway stretching the entire coastal region of the state of Kerala. The memorandum also contained improvement plans for other areas. He never took “no” for an answer and kept pushing for results. An average person would have given up, whereas he kept pursuing the goals he thought were right for him and the community.

When it comes to persevernce, I haven’t seen many people as persistent as my father. I’ve seen him relentlessly continue despite several setbacks in his efforts to defend the things and ideas he dedicated his time and effort to, like the stadium and the charitable hospital.

His Love for Dogs

Achchan always loved dogs, and we always had them in our house while growing up. Our first dog, Sanjayan, was a German Shepherd. Sanjayan used to wait for Achchan to return from the office and would run towards him when he came home on his bicycle from the other side of the stadium. Achchan was so worried and concerned when Sanjayan fell ill. He even telegraphed to Calcutta for his medicines. Unfortunately, Sanjayan died before the medicine arrived. Achchan was devastated. He buried Sanjayan and lit lamps at his burial ground as if Sanjayan were a person. He even conducted the “Kanji veezhthu” (a ritual performed on the fifth day after a death) on the fifth day of Sanjayan’s passing. My grandfather (Achchan’s father) was living with us at that time. One of his colleagues, who was passing by, saw the lit lamp and thought my grandfather, his friend, had passed away. After Sanjayan, we had a few more dogs: August, Maya, and most recently, Balu. All the dogs were treated like family, and Achchan was deeply saddened when they passed away.

DISTINCT STYLE AND PERSONALITY

From my childhood, I noticed he wanted to do things differently. This character of standing out reflected not just in his words and actions, but even in his sense of style. He had several bespoke suits custom-made by our tailor, Santha Tailors. Also, in the early ’80s, he sported the biggest sideburns I had ever seen. When it came to picking clothing for shirts and pants, he never settled for the normal or the subtle; it was always the fanciest patterns and colors. He often wore suede shoes and dress boots, which weren’t common sights back then. I remember him taking me to Babu Stores in Attingal when I was leaving for college. He got me four pants and six shirts and gently nudged me to pick some bright colors and fancy patterns. I settled for one red shirt just to keep him happy.

Achchan appeared to be a serious person to many, but he was always loving toward my sister and me. When I asked for something, he never said no, even when I knew it might be a stretch for him financially. Once, in middle school, after learning to ride a bicycle, I asked for one. He said he would try to get a new one for me. Eventually, I ended up riding his bicycle, as he stopped using it after he retired from his job at the State Treasury. At times, his short temper overshadowed his kindness, a side very few who knew him closely got to see.

He had a very strong will and at times seemed very adamant. There was a funny incident that showed just how strong his will could be. It was the day my sister, Uma, had to go to Thiruvananthapuram Women’s College for her admission. Achchan was particular about Rahu Kaalam (an inauspicious time according to Indian astrology) and made sure he never left the house during it for any important matters. However, on that particular day, they were late and couldn’t leave before Rahu Kaalam began. So, Achchan went and moved the minute hand of the clock backward and then left the house!

Sense of HUMOR and LOVE for MOVIES

Achchan had a great sense of humor, always ready for a good laugh, often at his own expense or others’. Wit ran in our family, a trait he shared with my grandfather. When with extended family, he’d playfully tease his cousins and crack self-deprecating jokes, as long as everyone enjoyed the laughter.

He loved movies. I have fond memories of him taking my sister and me to the nearby Gauri theatres. In his college days, he was particularly fond of Tamil action films featuring horse races and swashbuckling heroes like MGR and Sivaji Ganesan. Later, we never missed a Rajinikanth movie, and he’d always take us to watch them.

Meeting Amma

Shri. Bhashyam, the son of Krishnan Vakeel, was Achchan’s childhood friend and classmate. They lost touch after school but reconnected in the early 1990s. In 1993, Bhashyam Sir invited Achchan on a trip to Vallikavu to see Mata Amritanandamayi, affectionately known as “Amma.” This was a turning point in Achchan’s and our lives. Achchan was so moved by Amma’s darshan that he was eager to take us all to Vallikavu. He soon became a devotee of Amma. He went to the Ashram several times and attended Bhavadarshanam, where Amma gives darshan (audience) as the Devi (goddess). He used to make sure we sat at the front of the auditorium early for the bhajans. He had taken some lessons on an instrument called the Bulbul in his younger days, but I had never heard him sing. Going to the Ashram changed that; he started singing along during bhajans and sat on the floor with legs crisscrossed for several hours until the Devi Bhava ended in the early mornings. He took the initiative to conduct Satsangs at our house on Saturdays. He started chanting the 108 names of Amma and the 1,000 names of Lalitha Sahasranama daily. If one asks me what is so special about Amma, I would say the changes I saw in Achchan were nothing short of a wonder.

Achchan was so enthusiastic about Amma and the Ashram that he went ahead and corresponded with the Wildlife Department to arrange the purchase of three deer fawns for the Ashram. Unfortunately, the Ashram didn’t have the facilities to keep them at that time, and the plan was dropped. Achchan once arranged a bus for our neighbors and his friends because he wanted them to visit the Ashram and meet Amma. He wanted them to experience the same joy and happiness he had when he met Amma. He became active by attending Satsangs and Amma’s programs, never missing a chance to talk about Amma when he met someone. This was a surprise to most people, given that he came from a family of Communists. He met Amma at the Ashram for the last time in 2022 and received her Darshan. I was lucky enough to spend a few weeks with him during his last days. During those days, he used to listen to Amma bhajans and went to sleep while they played.

Relation with the Travancore Royal Family

Achchan had the opportunity to meet the Maharajah, Sri Chithira Thirunaal, when His Highness visited Attingal for the Ariyittuvaazhcha Festival at the Royal Family’s temple. My father used to organize the welcome party for the Royal family during those occasions by putting up arches throughout the town. He also got the opportunity to meet Col. Godavarma Raja, who was the Maharajah’s brother-in-law and a sports aficionado. Through these connections, Achchan requested the Maharajah and Royal family to grant some land for the development of a stadium in Attingal. To everyone’s surprise, the request was granted, and 8½ acres of land with cashew trees was given as a gift in 1959, with the condition that it be developed into a stadium within two years. The land was gifted to the Attingal Amateur Athletic Association, a non-profit sporting organization that my father founded on his 20th birthday in 1952.

My father went ahead and established the Sri Chithra Coaching School, which produced world-class athletes from Attingal, including his wife and my mother, Rema Unnikrishnan. Achchan was the second eldest of ten kids. He enrolled all his younger siblings in the Coaching School and made sure they participated in various sports and games. He organized transportation, jerseys, and food for the training school students to participate in various tournaments and sporting events. Most of the time, the expenses were borne out of his own pocket.

He considered Col. G.V. Raja as a mentor and father figure. My father addressed him as Colonel Thirumeni and always consulted him on the plans and developments for the Sreepadam Stadium, which Achchan and the association built using the land gifted by the Maharajah. Achchan was devastated when Colonel Thirumeni passed away in a tragic plane accident in Kulu on April 30, 1971. Achchan mourned Thirumeni’s passing by sporting a beard for a year. On the first death anniversary of Col. G.V. Raja, a Sports Festival was organized by Achchan and the Association in Sreepadam Stadium. The torch for the games’ opening started from Thirumeni’s birthplace, Poonjar Palace, and was carried by several athletes covering many kilometers before finally entering Sreepadam Stadium. He named me after G.V. Raja; when my name, Girija Vallabha Raja, is initialized, it reads G.V. Raja.

Achchan’s relationship with the Maharajah and the Royal family also resulted in receiving a grant to start a charitable hospital in Attingal, namely Sree Padmanabha Swami Charitable Society. As usual, I remember Achchan tirelessly working for the setting up of the society and managing the day-to-day operations of the hospital. He used to ride his bicycle from our home to the hospital several times a week to attend to various activities related to its management. The charitable hospital still operates with grants provided by the Royal family of Travancore.

He was always grateful and loyal to the Maharajah for the stadium and the charitable hospital His Highness had gifted to Attingal. Moreover, Achchan and the Maharajah shared the same birth star, “Chithira,” which made him feel a special connection to His Highness. When the Sree Padmanabha Swami Charitable Society members, including himself, were invited to the palace, Achchan arranged large quantities of tender drumsticks and halved tender cashews, knowing that His Highness and the Royal family loved Theeyal dish made of drumsticks and tender cashews. It was public knowledge that Achchan was a great admirer of His Highness, and once someone made a prank call to his office and told him His Highness had passed away. In shock, Achchan hurriedly left for home and called others, only to find out it was a prank call. When my mother won second place in the World Arm Wrestling competition in 1980, the palace awarded her a cash prize. All the members of the Attingal Amateur Association attended that function, and we all still cherish those moments captured in pictures.

Recently, while I was visiting my parents, we sat outside the house talking about Achchan’s younger days. He talked about his schooling at LMS Lower Primary School, BTS and Boys High School. He spoke fondly about one of the professors from St. Xavier’s, Trichinappaly, who encouraged him to play basketball. He talked about his athletics coach, Bhaskaran Nair at Kollam S.N. College who trained him in long jump. He told me about the Travancore national anthem, Vancheesamangalam, and how he used to sing that every day at LMS Lower Primary school. I played the song on my phone, and he was so moved by it that he sang along a few lines and said, “Ente Rajavu (My King)”

 A Life Dedicated to Sports: D. Unnikrishnan

by girikannat

D. Unnikrishnan

September 13, 1932 – July 25, 2024

With profound sorrow, we announce the passing of D. Unnikrishnan, a titan in the realm of sports, a dedicated public servant, and a philanthropist. His life was an extraordinary tapestry woven with passion, determination, and an unwavering commitment to the betterment of his community.

Born in Attingal on September 13, 1932, Unnikrishnan’s love for sports ignited early, finding expression in athletics, football, hockey, and volleyball during his formative years at St. Xavier’s, Tirunelveli, and S.N College, Kollam.

A pivotal moment arrived in 1952 when, at the tender age of 20, he established the Attingal Amateur Athletic Association (AAAA). This marked the beginning of his lifelong mission to cultivate a sports-loving culture in Attingal. His relentless pursuit led to the acquisition of land for the Sreepadam Stadium, a dream realized with the generous support of Maharajah Sri Chithira Thirunal.

As a respected civil servant (Retired Assistant Director of State Treasury), Unnikrishnan dedicated his free time to nurturing young talent and promoting various sports. His tireless efforts, championed by Godavarma Raja, culminated in the transformation of 8 1/2 acres of cashew plantations into the world-class Sreepadam Stadium, finished with a 200m track and football field within a few years since receiving the land as a gift from the Maharajah Sri Chithira Thirunal of Travancore.

The Sri Chithra Coaching School, his brainchild, produced many sporting champions, including his own wife, Rema Unnikrishnan. His vision extended to Kho-Kho, Kabaddi, Handball, Swimming, Wrestling, and more, ensuring Attingal’s athletes graced state, national, and international platforms.

Unnikrishnan identified and supported several financially challenged students, providing them with opportunities to excel in sports and secure government jobs. His belief in the transformative power of sports and nutrition led him to offer essential support, including jerseys, meals, training and guidance.

Unnikrishnan’s influence extended far beyond the sports arena. He founded the Sree Padmanabha Charitable Hospital, championed the rights of telephone subscribers, campaigned for rationalizing the retirement age of State employees at par with the Central government employees. He envisioned a future where swimming was accessible to all and founded a 3-touch version of soccer named “Liveball”

His legacy lives on in the magnificent Sreepadam Stadium, a testament to his tireless efforts from the 1950s to the 1990s. It continues to be a nurturing ground for budding athletes, carrying on his vision for a healthier, more vibrant Attingal.

D. Unnikrishnan’s passing leaves an irreplaceable void. His memory will forever inspire generations to come

Surviving Family
He is survived by his beloved wife, Rema Unnikrishnan; son, Girija Vallabha Raja Kumar (Giri) and daughter-in-law, Priya Vijayan; daughter, Uma Aswathy Pravas and son-in-law, Pravas Prabhakaran. He will be deeply missed by his cherished grandchildren, Sidharth Pravas and Gia Cannaught.


Funeral and Memorial Arrangements
The funeral of Shri. D. Unnikrishnan was held on July 27, 2024, at his residence, Chithra Jyothy, MMVRA 79.

A Sanchayanam ceremony was conducted on July 31, 2024, at 8:30 AM IST.

A memorial gathering to honor Shri. D. Unnikrishnan was held on August 1st, 2024, at 5:00 PM IST at the Teacher’s Hall, opposite Sri Muthumari Amman Kovil, Palace Road, Attingal.

The 16th-day ceremonies will be observed on August 10 and 11, 2024, at the residence.
The family invites friends, relatives, and well-wishers to join them in celebrating the life of Shri. D. Unnikrishnan on August 11, 2024, at 11:00 AM IST.